به گزارش مفدا مشهد، دکتر طاهره صادقی، عضو هیئت علمی دانشگاه علوم پزشکی مشهد و مدیر گروه پرستاری کودک و نوزاد، بخش مهمی از زندگی حرفه‌ای خود را در دو حوزه پرستاری بالینی و آموزش پرستاری سپری کرده است.وی در گفتگو با مفدا مشهد پرستاری را تنها یک رشته دانشگاهی یا حرفه شغلی نمی‌داند، بلکه آن را مسیری برای خدمت به انسان‌ها، کاهش رنج بیماران و کمک به رشد و توانمندی نسل‌های آینده پرستاری توصیف می‌کند. صادقی معتقد است انتقال تجربه‌های حرفه‌ای به دانشجویان و تلاش برای ارتقای کیفیت آموزش و مراقبت پرستاری، از مسئولیت‌های مهم او در جایگاه آموزشی و مدیریتی است.

او درباره چگونگی انتخاب رشته پرستاری می‌گوید: «واقعیت این است که در آن زمان، شناخت چندانی از رشته‌های دانشگاهی و ماهیت واقعی پرستاری نداشتیم. من برای ورود به دانشگاه علوم پزشکی پذیرفته شده بودم و مانند بسیاری از دانشجویان آن دوران، هنوز تصویر روشنی از آینده حرفه‌ای خود نداشتم.»

صادقی نخستین روز ورود به دانشگاه و دیدار با یکی از استادان پیشکسوت پرستاری را نقطه عطفی در مسیر زندگی حرفه‌ای خود می‌داند و ادامه می‌دهد: «ایشان درباره پرستاری، هنر مراقبت از بیماران، انسانیت، مهرورزی و تأثیر کمک به دیگران بر زندگی انسان صحبت کردند. برخلاف تصوری که آن روزها رایج بود و بسیاری پرستاری را صرفاً رشته‌ای سخت و طاقت‌فرسا می‌دانستند، ایشان از معنای عمیق این حرفه و از تمامیت وجودی انسان سخن گفتند.»

به گفته وی، آن صحبت‌ها تأثیر عمیقی بر او گذاشت و باعث شد همان روز پرستاری را انتخاب کند؛ تصمیمی که مسیر زندگی‌اش را شکل داد. صادقی با اشاره به رضایت خود از این انتخاب می‌گوید: «امروز، پس از گذشت سال‌ها، با اطمینان می‌گویم که هرگز از انتخابم پشیمان نشده‌ام. اگر دوباره به نقطه آغاز برگردم، باز هم پرستاری را انتخاب می‌کنم؛ چون معتقدم هیچ چیز به اندازه کمک به انسانی که در شرایط آسیب‌پذیر قرار گرفته است، نمی‌تواند به زندگی معنا ببخشد.»

این عضو هیئت علمی دانشگاه علوم پزشکی مشهد، روزهای نخست ورود به عرصه پرستاری را ترکیبی از هیجان، نگرانی و مواجهه با دنیایی تازه توصیف می‌کند؛ روزهایی که به‌تدریج به او آموختند پرستاری بسیار فراتر از تصور اولیه است و در کنار دانش و مهارت، به صبر، مسئولیت‌پذیری و توانایی همدلی نیاز دارد.

وی با یادآوری تجربه‌های آن دوران اظهار می‌کند: «کم‌کم فهمیدم که گاهی یک حضور آرام، یک کلام امیدبخش یا توجه به نیاز کوچکی از بیمار، می‌تواند تأثیری عمیق بر احساس امنیت و آرامش او داشته باشد. امروز که به گذشته نگاه می‌کنم، می‌بینم همان روزهای ابتدایی، پایه‌های نگرش من به پرستاری را شکل دادند؛ نگرشی که بر احترام به انسان و مراقبت مسئولانه استوار است.»

صادقی در مقایسه شرایط آموزش پرستاری در گذشته و امروز نیز به تفاوت‌های قابل‌توجه در شیوه آموزش، محیط‌های بالینی و دسترسی به منابع علمی اشاره می‌کند. او می‌گوید دانشجویان در دوران تحصیل وی در محیطی با انضباط و سخت‌گیری زیاد تربیت می‌شدند و دوره‌های کارآموزی را با دشواری فراوان پشت سر می‌گذاشتند. حضور در بخش‌های بیمارستانی، پذیرش مسئولیت در محیط بالینی و یادگیری از طریق مشاهده و تجربه، بخش جدایی‌ناپذیر آموزش آن دوران بود.

وی با بیان اینکه دسترسی به منابع علمی در گذشته محدودتر بود، می‌افزاید: «ساعت‌های زیادی را در کتابخانه می‌گذراندیم، کتاب‌ها و منابع چاپی را جست‌وجو می‌کردیم و برای پیدا کردن پاسخ یک سؤال علمی، گاهی باید زمان و انرژی زیادی صرف می‌شد.»

به اعتقاد این استاد دانشگاه، گسترش اینترنت، پایگاه‌های اطلاعاتی، آموزش مجازی و هوش مصنوعی، دسترسی به دانش را آسان‌تر و سریع‌تر کرده و فرصت‌های تازه‌ای برای یادگیری فراهم آورده است؛ با این حال، فناوری به‌تنهایی نمی‌تواند جایگزین تجربه بالینی، تفکر انتقادی، ارتباط انسانی و آموزش اخلاق حرفه‌ای شود. او تأکید می‌کند که نسل امروز پرستاری می‌تواند با بهره‌گیری از امکانات جدید و تلفیق آن‌ها با تلاش، مسئولیت‌پذیری و تجربه‌اندوزی، به توانمندی علمی و حرفه‌ای بیشتری دست پیدا کند.